Meydanlarda Kur'an Sallamak ve Din Sömürüsü

İngiltere meydanlarda Kitabı Mukaddes sallayan bir sapık olmadan seçime gidiyor. Ayrıca ufukta bir koalisyon görünüyor ve hiç kimse de çıkıp "koalisyon istikrarsızlıktır" demiyor! 

Kuşkusuz İngiliz demokrasisi ile Türk demokrasisi arasındaki fark bugüne ait bir durum değil. Ama akla şu soru geliyor: Meydanlarda Kur'an sallayan siyasetçi ile iki lafından biri Allah olan, yatıp kalkıp "peygamber efendimize" atıfta bulunan siyasetçi arasında ne kadar fark var (tamam var ama ne kadar fark var)? Siyasette din sömürüsünün ne kadarı makbul ne kadarı günah? Ya da mesele Tayyip'in samimiyetsiz olması mı? Eğer öyleyse, kim ölçüyor bunu?

Tayyip'in mantıksızlıkları ilkeler üzerinde netleşmeye yol açarsa gerçekten bir anlam kazanabilir. Demokratik laiklik ancak din sömürüsünün siyasetten tamamen uzaklaşmasıyla anlam kazanabilir. İnsanların inançlarını istismar ederek siyaset yapmanın azı da çoğu da "faullü". Sınırı bir kez açtığında sonu gelmez.

Bosch'ta Grev Sesi Yükseliyor!

Türk Metal'den Birleşik Metal'e geçiş mücadelesi vermiş, patron ve Türk Metal'in baskı, şiddet ve işten atma gibi uygulamalarıyla Bosch'ta uzun süre boyunca yetkili sendika kim olacak mücadelesi yaşandı. Bu zaman dilimi içerisinde herhangi bir sözleşme ve zam gerçekleşmedi. Çalışma Bakanlığı yetkiyi Türk Metal sendikasına verdi. 24 Ekim 2014'te yapılan TİS oturumundan uyuşmazlık raporu tutulunca, resmi arabulucu süreci başlamıştı. Bu zaman diliminde işçilerin eylem ve tepkileri Türk Metal çetesinin, her zamanki gibi rahat bir satış sözleşmesi yapmasını engellemiştir.

Resmi arabuluculuk süreci Mart ayının sonu itibarıyla son bulmuştur. Bu aşamadan sonra sendika için grev kararı almak yasal bir zorunluluktur. Grev kararının asılmasının ardından 60 günlük yasal bir süreç başlıyor. 60 gün içerisinde yasal olarak 6 gün önceden haber vermek şartıyla, sendikanın grevi başlatma hakkı vardır. 60. günün sonunda sendika greve çıkmazsa yasal olarak yetkisi düşmektedir.

Türk Metal'in her zamanki, satış sözleşmesini şimdiye dek imzalamamasının, Bosch gibi sektördeki kritik bir yerde grev aşamasına gelinmesinin nedeni, daha önce yaşanan sendika değiştirme sürecidir. Türk Metal'in ecel terleri döktüğü, bu süreci tekrardan yaşama korkusudur. Türk Metal ve patronun oyunlarına karşı uyanık olmak, mücadeleyi Türk Metal'e rağmen ileriye taşıyacaktır. Bu süre zarfında işyeri komitelerinin kurulması hayati önemdedir. Bosch işçisinin bu sözleşmede eli her zamankinden güçlüdür. Sınıf bilinçli öncü işçilere büyük görev düşmektedir. Bosch'tan gelecek bir kazanım haberi tüm metal işçileri için olumlu bir hava olacaktır. TİS süreci yaklaşan diğer işyerleri için olumlu bir örnek teşkil edecektir.

Yaşasın Sınıf Dayanışması! 

11 Nisan 2015

İç Güvenlik Paketi, Bursa’da Berkin Anmasında Yürürlükteydi!

Bugün saat 17.30 sularında Heykel Adliye çay ocağında toplanmaya başladık. Etrafımızın sivil polis kuşatması altında olduğunu gördüğümüzde, bulunduğumuz alandan çıkmaya karar verdik. Dışarı çıkar çıkmaz 60 kadar sivil polis etrafımızı sarıp gitmemize izin vermedi. “Makul şüpheli” sıfatıyla kimlik ve çanta kontrolü yapmak istediler. Biz de gerekçe isteyince savcılık kararını okudular. Kimliklerimizi verdikten sonra iki yoldaşımızı, üstlerini ve çantalarını aratmadıkları için polis kontrol merkezine götürüp orada yüzlerce çevik polisin içinde arama yapmaya çalıştılar. Kadın yoldaşımız, aranmasının kadın polis tarafından yapılması için, yasal talepte bulundu. Yapılan aramada saldırı aracı bulunmadığı için serbest bırakıldılar. Ve sonraki tüm saatlerde yakın takip altında kontrolde tutuldular.

Savcılıkta, sivil toplum örgütleri içerisindeki “makul şüpheli” listesinde örgütümüz İşçi Mücadele Derneği de yer almaktaydı. Böylece, Bursa için iç güvenlik paketinin fiilen yürürlüğe girmiş olduğu ispatlanmış oldu.

Anma kitlesi 500 kişi kadardı ama gelen çevik ve sivil polisler 2-3 katımız kadar vardı. Anma psikolojik baskı nedeniyle 20 dakika içinde olaysız bir şekilde bitmiş oldu. 

                                                                                                                             

Bursa’dan İMD’li Bir İşçi 

BERKİN ELVAN “YAŞIYOR!”

Geçen sene Mart ayı… Hava tıpkı bugün gibi soğuk, gündem yine bugün gibi yoğun. 8 Mart geride kalmış, Newroz geliyor ve sonrası 1 Mayıs. Öyleydi gidişat, kendimizi ona göre ayarlayalım diyorduk. Ama hiç tahmin etmediğimiz, hesaba katmadığımız, ihtimali bile bizi üzen bir gün daha eklendi anmalarımıza. Adı kadar masum, kalbi kadar yiğit bir ismin ölümsüzlüğü eklendi sloganlarımıza... Onun ardında bıraktığı mücadele bayrağı yeni bir nefes oldu kavgamıza.

Bir çocuk vardı, adı Berkin! Komadaydı çocuk, herkes biliyordu! Susan da haykıran da. Chplisi de Akplisi de Başbakan da biliyordu, Cumhurbaşkanı da! Hepimiz biliyorduk onu. Kimisi için; ekmek almaya giderken arkadaşı taş atmıştı Berkin’e, oyun olsun diye. Tabi canııım, polislerle ne ilgisi vardı. Olayı insanlar siyasileştiriyordu! Kimisi için; bize neydi, annesi sahip çıksaydı çocuğuna, ekmek almaya kendi gitseydi. Okmeydanı’nı bilmiyor muydu sanki, çocuğunu göndermeseydi(!) Kimisi için ise bilyesiyle, sapanıyla; hırsızlıkların, katliamların gölgesinde büyüyen saltanatına zarar vermek üzere, ekmek bahanesiyle(!) sokağa çıkmış 14 yaşında bir teröristti ve kime neydi neden komada olduğu? Milli birliği tehlikeye düşürmek için bir oyundu, 14 yaşındayken komaya girmiş, 15 yaşında komada 16 kilo kalmış bir çocuğun başına gelenler.

Herkes biliyordu neden komada olduğunu halbuki. Terörist diyen de biliyordu, ses çıkarmaktan korktuğu için, karaktersizce annesinin adını ağzına alanlar da. Onun için eylem düzenleyen devrimciler de kafasına gaz kapsülünü atan polis de biliyordu! Ki zaten emri veren zat; meydanlarda “Emri ben verdim“ diye haykırmaktan çekinmiyordu!

10 Mart 2014 günü 16 kilo kaldığının haberi geldi Berkin’in. Yürekler paramparça, emri verenler ise ilk günkü kadar yüzsüzdü. 11 Mart 2014’te ise duyulmuştu acı haber, duyulmuştu isyan. 269 gün süren yaşam mücadelesine daha fazla dayanamamıştı Berkinimiz, yorulmuştu kalbi, durmuştu. Bizler için ise; okulda, işte, sokakta ölen bizler için, bir kez daha haykırmanın, hesap sormanın, zalimin karşısına çıkmanın vakti gelmişti. Ethem Sarısülük, Mehmet Ayvalıtaş, Abdullah Cömert, Medeni Yıldırım, Ali İsmail Korkmaz, Ahmet Atakan, diğerleri ve şimdi de Berkin Elvan! Öyle içimizden ki hepsi, öyle içimizdendi ki Berkin, annesinin gözyaşlarını görmek, gözyaşlarımızın sel olmasına yetmişti. Ethem’in, Ali İsmail’in, hatta bizim annelerimizin de Berkin’i kendi çocuğu gibi sahiplenmesi de mücadelemizin haklılığını bir kez daha göstermişti.

Berkin Elvan... Öldükten sonra Recep Tayyip Erdoğan’ın utanmadan, sıkılmadan, ekmek almaya gidip can veren yavrusunun ardından gözyaşı döken annesini meydanlardan hedef gösterdiği, daha 15’inde bir fidan! Ölümünün sorumlusunu korumaya çalışanların “Çocuk öldü sonuçta, olay siyasi değil“ dediği, polis tarafından katledilmiş kardeşimiz, çocuğumuz, yoldaşımız…

7 Mart 2015. Berkin 1 yıldır yok! 1 yıldır ölümsüz kavgamızda. 1 yıldır haykırıyoruz meydanlarda “Berkin Elvan! YAŞIYOR!“ Bugün olduğu gibi. Okmeydanı Cemevi önündeki binlerce insan gibi. Orada olmasa da kalbiyle orada olan, vicdanının sesine kulaklarını tıkamayan herkes gibi.

Öğlen saat 12.00’da başlayan anma, gözyaşları içinde cemevinden çıkan insanlarla ve Cemevi önünde artan kalabalıkla devam etti. Milletvekilleri, eski solcular, hatta birtakım belediye başkanları bile vardı anmada. Tabi ki hepsi birer birer ayrıldı. Derken saat 14.00’da, düzenli korteji mümkün kılmayan bir kalabalık ile başladık yürüyüşe, Berkin için. Pek çok ideolojiden insan, Berkin için ordaydı. 1 yıl sonra oradaydı! Cenazesi kadar kalabalık değildik belki de sayıca, ama bu Berkin Elvan’ın ölümsüzlüğünü gölgeleyemedi, hiçbir şey artık gölgeleyemezdi. Biliyorduk geçen sene, bugün de biliyoruz, Berkin unutulmayacak, unutturmayacağız. “Unutursak kalbimiz kurusun!“ diyerek haykırdık, daha da haykıracağız!

Her yeni gün, devrime adım adım gidiyoruz, gitmeye de devam edeceğiz! Yoldaşlarımızın, kardeşlerimizin, kaybettiklerimizin adını dilimizden, nefesimizden eksik etmeyeceğiz. Haykırmaya devam edeceğiz!

SORULACAK HESABIMIZ VAR !

İstanbul Üniversitesinden Bir Öğrenci

Tetikçi Baransu Tutuklandı; Sıra Bugünün Tetikçilerine de Gelecek!

Tayyip'in polis diktatörlüğünün Cemaat'in basın ayağına yönelik operasyonları sürüyor. Dün de bavulcu gazeteci Mehmet Baransu tutuklandı.

Yasemin Çongar niye susup köşesine çekildi diyenler bugünkü yazısını okusun. Tetikçi Baransu'yu şöyle savunuyor: "Bir gazeteci[!!] elindeki belgelerde sahtecilik yapsa ya da sahte olabileceğini düşünse,bunları kendi eliyle devlete teslim eder mi?"

Cemaat-AKP çete ittifakının 1000 yıl süreceği vehmine kapıldıysa bal gibi eder! Tıpkı bugünkü yandaşların Kabataş'ta toplu taciz, camide içki vb. yalanlara malzeme olmaları gibi, birkaç yıl öncesinin yandaşı olan Baransu da iktidarlarının ilelebet süreceğini düşünüyor, Şamil gibi yağlı bir koltuk kapacağı düşüncesiyle maşa olarak kullanılmakta beis görmüyordu.

Baransu gibi bugünkü tetikçilerin de (Elif Çakırlar, Şamiller, Barlaslar, Şafak'ın-Akit'in fetvacıları) tepetaklak olacakları gün gelecek. Yeter ki Gezi'de ortaya çıkmış olan muhalefet eve tıkılıp kalmasın, Gezi'den dersler çıkararak yeni Geziler için mücadeleye devam etsin.

Zaman, STV vb. operasyonlarda ne söylediysek Baransu için de aynısını söylüyoruz: AKP intikam almaya girişti ve yine hukuksuzluk yapıyor ama buradan hareketle basına yönelik baskıdan bahsetmek, bunları gazete/gazeteci addetmek yanlış. Tetikçiysen bir gün tetiğin hedefi olursun,gayet net.

Peki, her şeye rağmen bu tutuklamaya niye tepki göstermeli? AKP operasyonlarını doludizgin sürdürürse bunun dönüp dolaşıp, hatta fazla dolaşmayıp doğrudan vuracağı biz oluruz.

Kafkas Kestane Şekerinde Şeker Tadında Direniş Var

Bursa'da kestane şekeri deyince ilk akla gelen markalardan olan Kafkas Kestane fabrikasında işçiler, yaklaşık 3 ay önce yüzde 80’lere varan bir oranda Tek Gıda-İş sendikasında örgütlendi. Patron, önce yetkiye itiraz etti, ardından işçilere baskı uygulamaya başladı. Cuma günü 2, Cumartesi ise 1 kişiyi işten çıkardı. İşçiler işten çıkarılan arkadaşlarına destek için Cumartesi pasta imalathanesinin bulunduğu Soğukkuyu Mahallesi’nde üretimi durdurdu.

Saat 14.30'da başlayan eylem coşkulu bir şekilde devam etti. Yapılan basın açıklamasında sendika hakkının anayasal bir hak olduğu vurgulandı. Atılan işçiler geri alınıncaya, sendika patron tarafından tanınıncaya dek mücadelenin süreceği vurgulandı. Pazartesi itibarıyla ana fabrika ve pasta imalathanesinde üretimin komple duracağı, Heykel'deki Kafkas Kestane satış mağazasının önüne siyah çelenk bırakılıp kitlesel bir basın açıklamasının yapılacağı belirtildi. Tüm emek dostlarına Pazartesi günkü eyleme destek için çağrıda bulunuldu.

Eylem saat 17.00'da vardiya bitim saatinde sonlandırıldı.

Yaşasın Sınıf Dayanışması!

İşçilerin Birliği Sermayeyi Yenecek!

Her Yer Cinsiyetçi, Hepimiz Özgecan’ız!

15 Şubat 2015. Günlerden Pazar. Soğuk bir günde metrobüsten inmiş evime doğru, biraz da üşüyerek yürüyordum. Metrobüsle evim arası dümdüz sokaklardan oluşan bir yoldan ibaret. Beylikdüzü’nün hemen hemen en sessiz yerleri olan bu sokaklarda yürürken, ilk kez içimde bir korku hissettim. Geçtiğim sokaklardan birinde, tanımadığım bir erkekle birlikte yürüyor olmaktı beni bu derece korkutan. Aniden hızlanan adımlarım, nefes nefese kalmalarım ve evime yaklaştıkça azalan korkum, o güne kadar evime giden o sessiz sakin yolda yaşadığım bir ilkti benim için.

Tanımadığım bir erkekle aynı sokakta yürürken “İleride birileri var mı acaba?” diye debelenişlerimi, hızlanmalarımı ve korkarak hafifçe kafamı arkama çevirip tekrar hızlanmalarımı fark etmişti belki o da arkamda yürürken. Belki bir anlam verememişti, belki haklı bulup beni korkutmamak için yavaşlamayı seçmişti, ya da belki de haklıydı korkularım. Ama asıl soru şu; neden aylardır hiç korkmadan, kulağımda kulaklığımla salına salına yürüdüğüm o yolda, o akşam o kadar çok korkmuştum? Korktuğum şey karanlık mıydı, sokak ışıkları mıydı, yoksa can güvenliğimin tehlikede olduğu düşüncesi mi? Neden bir erkek, aniden kalp atışlarımı korku ile hızlandırıp adımlarımı hızlandırmış, hatta “Babamı mı arasam, beni gelip alır belki?” diyebilecek kadar paniğe kapılmama neden olmuştu? Arkamda yürüyen bir erkek değil de bir kadın olsa aynı şeyleri hisseder miydim o akşam?

Şimdi de bir gün öncesine gidelim. 14 Şubat 2015. Mutlu uyanmış, hazırlanmış bir şekilde işe gitmek için yola koyulmuştum ve metrobüsteydim. Sabah saatlerinin o kalabalık metrobüse binme savaşını başarılı bir şekilde atlatmış durumdaydım ve oturuyordum. Haber okumak için takip ettiğim sitelerden birine girmem ile birlikte, tüylerimi ürperten, içimi acıtan, kanımı donduran o haberle karşılaşmam bir oldu.

Üniversite öğrencisi genç bir kadın. Mersin’de okuyor. Çağ Üniversitesi birinci sınıf öğrencisi. Bir gün arkadaşıyla buluşmuş. Bir AVM’de birlikte güzel bir gün geçirmişler ve minibüse binmiş. Arkadaşı ile durakta ayrılmışlar. Sonra o, minibüsteki tek yolcu olarak yolcuğuna devam etmeye başlamış. Buraya kadar her şey ne kadar normal değil mi? Ne kadar gündelik? Ne kadar sıradan bir gün akışı, rutin yaşayan bir insan için… Peki sonrası?

Olayın devamını 2 çocuk babası minibüs şoförü katil Suphi Altındöken anlatıyor; “Tecavüz etmeye çalıştım, direndi, ben de bıçakladım. Kaç kere sapladığımı hatırlamıyorum. Ölmediğini görünce levye ile kafasına defalarca vurdum. Sonra cesedi kaybetmek için benzin döküp yaktım. Cesedi gömecek vaktimiz yoktu.”

20 yaşında bir genç kadın. Minibüs şoförüne neden başka bir yola saptığını soruyor. Şoför saldırıyor, bıçaklıyor, kaç kere sapladığını hatırlayamayacağı kadar çok ve canavarca saplıyor. Ölmediğini görünce defalarca levleyle vuruyor. Levyesiyle, bıçağıyla saldıran bir katil, savunmasız bir kadının tırnaklarından korkuyor, bileklerini kesip saklıyor, yaptığı canavarlığı gizleyebilmek için. Ama bir şeyi unutuyor. Faydasız kalsa da kendini korumaya çalışmıştı Özgecan. Korkuyla kendini savunmuştu. Kollarını da kesse katilinin yüzünde hala duruyordu Özgecan’ın savunmaları, çırpınışları yani tırnak izleri.

Bu insani ifadeler ile anlatılması mümkün olmayan olayı okuduktan sonraki ilk akşamda, eve yaklaşırken bir minibüs geçti yanımdan. Her sabah tıklım tıklım dolu, akşamları ise neredeyse bomboş olan bir minibüstür bu bahsettiğim minibüs. Ama o akşam doluydu. İlk kez, yanımdan geçen minibüse binmiş olmak istemedim. İlk kez “Ben beklesem gelmez, bende zaten şans olsa…” demek yerine, arkasından bakıp düşüncelere daldım. Aklımdan geçen düşünceler biriktikçe öfkelendim, hüzünlendim.

Bir kadın gördüm minibüsün içinde. Camdan dışarı bakıyordu kadın. İşten dönüyordu belki de. Yorgun görünüyordu. Belki de o da Özgecan gibi arkadaşının yanından ayrılmış, evine gidiyordu. Neyse ki yalnız değildi dedim. Neyse ki doluydu minibüs. Bir toplu taşıma aracının içine bakıp, bir kadın için “Neyse ki yalnız değildi.” diyebilmekti belki de kendimi bir kez daha güvensiz hissetmeme neden olan.

Şiddetin ne olduğunu çok küçük yaşlardan beri çok iyi bilen, bizzat yaşayan bir kadın olarak düşündüm o akşam. Düşündükçe acıdı içim. Daha kaç kadın yalnız kalacaktı? Daha kaç kadın yalnız olmaktan korkacaktı? Kaç kadın kaçacaktı? Kaç kadın direnecekti ama yenilecekti? Kaçı yenildiği için canından olacaktı? Kaç kadın gerekiyordu artık bir şeyler yapmak için? Kaç kadının daha ölmesi gerekiyordu, televizyon kanallarına çıkan, sanatçı lafını yerlerde süründüren insanların “Neden o saatte minibüsteymiş?” şeklindeki insanlıktan, adaletten nasibini almamış kişilerin zulmü, vicdansızlığı görebilmesi için?

Hangi saat aralığında minibüse binilmeli ki tecavüz edilip bileklerimizin kesilmeyeceğinin, sonrasında cesedimizin yakılmayacağının bir garantisi olsun? Neden sorgulanıyor 21 yaşındaki bir kadının hayatı? Minibüse bindiği saat? Bu nasıl bir sorgulama ki yaşadığı vahşet değil, Özgecan sorgulanıyor! Sadece Özgecan mı? 7 yıl öncesinden can alıcı bir örnek vermek istiyorum. Hatırlayın; 8 Mart 2008’de Milano’dan başlayıp Slovenya, Hırvatistan, Bosna, Bulgaristan, Türkiye, Suriye, Lübnan, İsrail ve Filistin güzergahından, Kocaeli’nin Gebze ilçesine bağlı Tavşanlı Köyü yakınlarında Ballıkayalar mevkiinde tecavüze uğramış ve boğularak öldürülmüş olan “Barış Gelini Pippa Bacca” için “Gelinlikle orda burda ne işi var pardon da?“ denmedi mi? Otostop çektiği için tecavüzü hak edip etmediği sorgulanmadı mı? Beş ülkeyi özgür bir şekilde gezmiş bir insan, en sonunda Türkiye’de acımasızca katledilmedi mi? Bu “normal(!)” karşılanmadı mı? Bu ve daha birçok örnek ve bu örneklere yağan tepkiler, kadın cinayetlerinin aslında ne kadar da politik olduğunun bir ispatı aslında.

Kadınların üstündeki cinsiyetçi baskı gittikçe artıyor ve daha üst seviyelere taşınıyor. Ülkenin resmî kanalına çıkan bir ilahiyatçı çekinmeden "Hamilelerin sokağa çıkması terbiyesizliktir" diyebiliyor ve hâttâ bir kısım bakanların da desteğini topluyor. Kadının kahkahasına karışılıyor, dekoltesine edepsizlik, yürüyüşüne “tahrik oluyoruz” deniliyor hatta kadın “Pembe Otobüs” saçmalığı altında, gittikçe yalnızlaştırılıp “koruma” adı altında özgür hayatından koparılıyor. Ve bu yapılacağı söylenenler, büyük ölçüde yandaş medya katkısıyla, normalleştirilip gerekliliği kabul ettirilmeye çalışılıyor.

Ne otobüsün rengi ne de bu gibi başka bir şey çözüm değil, olamaz da. Biz devrimcilere burada düşen görev, cinsiyetçilikten uzak durarak, çözümün asla kadını özgür hayatından koparmak olmadığını anlatmak ve kadını kısıtlanmakla korumak arasındaki ince çizgi için farkındalık yaratmaktır.

“Ben zaten kadın-erkek eşitliğine inanmıyorum” diyen bir cumhurbaşkanı, “Kadınlar iş aradığı için, işsizlik yüksek” diyen bir maliye bakanı ve “Tecavüzcü, kürtaj yaptıran tecavüz kurbanından daha masumdur.” diyebilen bir İnsan Hakları Komisyonu Başkanı ile aynı ülke (hatta aynı gezegen) sınırları içinde yaşıyor olmamız sakın ola bizleri umutsuzluğa düşürmesin!

Şimdi daha da ayağa kalkmalıyız! Özgecan için, Barış Gelini için, “Bir tane kız mıdır kadın mıdır bilmem” denilen Dilşat Aktaş için, Münevver Karabulut ve diğerleri için daha da dik durmalıyız! Onların susturulan seslerine ses olma vakti!

Bu bir erkek düşmanlığı değil; aksine, cinsiyetçiliğin doğurduğu kadın düşmanlığına karşı bir haykırıştır! Kadının erkek egemen toplumdaki ezilmişliğine, baskılara yenilişine, katledilişine seslenen bir yakarıştır. Bu sadece kadınlara değil; tüm insanlığa yapılan bir çağrıdır. Hep beraber haykırma vaktidir!

KADIN ERKEK ELELE, MİLİTAN MÜCADELEYE!

İstanbul Üniversitesi'nden İMD'li Bir Öğrenci

Ben Bir Kadın Olarak...

Yürüyoruz yürüyoruz, erkekler için de yürüyoruz

Çünkü hâlâ bizim oğullarımızdır onlar

……

(James Oppenheimer, Ekmek ve Güller, 1911)

Merhaba ben bir kadın yoldaşınız. “Kız değil, kadın!” cümlesini ilk deştiğimde yıllardır yaptığımız bu ayrıma şaşırıp, kadın kelimesini sahiplenmek istemiştim. Ama bize dayattıkları düşünce o kadar ayrımcı ki kendi kimliğime seslenişim zaman aldı. “Kadın arkadaşımız”, “Ben kadın olarak…”, “Kadınlar yurdu”. Bu kelimeyi kullanışlarımda karşımdaki çoğu kez afallamıştır. Öyle ki bazen ben bile söyleyemedim. “Pardon kadınlar lavabosu nerede?” demek için içimden bir saniye “Bayanlar mı diyeyim, kadınlar mı?” diye geçirirdim. Kadının cinsel obje olarak algılanması bir yana Hopa’da yaşanan olayları protesto ederken panzerin üzerine çıkan Dilşat Aktaş’a yapılan işkenceyi savunmak için bir utanmaz kalkıp da diyorsa “Bir kız mıdır kadın mıdır bilmem”, ben artık çekinmem “Ben kadınım.” demekten. Ya da kadınları hediye paketi gibi kırmızı kuşakla damada teslim eden iğrenç bir geleneğe karşı: “Merhaba ben bir kadın yoldaşınız.”

Bir gece, çalıştığım işyerinden çıkarken paramın çalınmış olduğunu fark etmiştim. Gece 11 suları… Eve yürüyorum. Yaklaşık 40 metre uzunluğunda gözün gözü görmediği bir köprü var önümde serilen. Yola başlamak ile başlamamak arasında kararsızım. Köprüsüz yoldan gidersem yol çok daha uzun, yelkovan alıp başını gider, akrep de aşağı kalmaz. Köprüyü geçmek zorundayım. Birbirini kovalayan arabaların kopardığı çığlık ile yaşama dair hiçbir belirtinin olmadığı sessizlik birbirine karışıyor köprüde, ilerliyor adımlarım koşarcasına.

Kendi adımlarım dışında bir çift ayak sesi daha duyuyorum. Bana yakın mı uzak mı? Acaba erkek ayakları mı? Hayatımın en korkunç erkek sesini işitiyorum!  “Şşşt saat kaç?” Sessizlik. “Cevap versene saat kaç dedim! O an en önemli şey saatin kaç olduğuymuş!

Super Mario, uçurum ya da ateşli yollardan geçerken atarinin kollarına nasıl sık ve şiddetli basardık. Ayak seslerinin yaklaşmasıyla birlikte köprü öyle bir yol oluyor; ben de Super Mario. Bitti mi prensesi kurtaracağım. Ama köprü bitmiyor. Koşmaya başlıyorum. O da koşuyor mu acaba düşüncesi beni daha da hızlandırıyor, köprü bitiyor. “Teşekkürler Mario! Ama bizim prensesimiz başka bir kulede” diyor önümde uzanan sayısız ara sokak. Kısa molalarla 45 dakika koşuyorum o gece. Olayı çevreme anlatırken bu şekilde değil de “Gece 11’de köprüde yürürken başıma … geldi.” diye anlatsaydım verilen tepki boyutunu tamamen değiştirirdi. Tek başıma o saatte orda ne işim vardı?

Toplumun, kadınların sokakta olmasına icazet verdiği saatlerde de yaşadıklarımı anlatabilirim. Bana bir toplu taşıma aracı verin size farklı ve ortak özellikleriyle kadın olmanın zorluklarından bahsedeyim. Minibüste onca boş yer varken yanıma oturan; rahatsız olduğum için varacağım yerden erken indiğimde peşimden inip tanışmak istediğini söyleyen; hastaneye kan aldırmak için girdiğimde camdan bakınca hala beni beklediğini gördüğüm; dışarı çıkıp kan tuttuğu için bayıldığımda etrafım kalabalık olduğundan (şanslıyım ki) yanıma gelemeyen aşağılık kişiden ve daha nicelerinden bahsedebilirim.

Etek giydiğimde minibüse biner binmez ilk olarak “Başka etek giyen var mı yalnız kalmayayım.” diye etrafı kontrol etmemden, iğrenç bakışların da eteği kontrol etmesinden bahsedebilirim. Ben istediğimi rahatça giyebilmek için zengin olup elit bir yerde yaşamayı mı bekleyeceğim? Şişman ve yaşlı biri olduğumda alın o etek sizin olsun!

Bazen kol çantasına elimi uzatırken “Sırt çantası alayım da rahat rahat gidip geleyim” dediğim metrobüs yolculuklarından bahsedebilirim. Otobüsün yoğunluğundan faydalanmak isteyen alçaklar olduğu için otobüsten inip dakikalarca diğer otobüsü beklerken sınava geç kaldığım günden de… Tüm bunların yanında “Mühendislik erkek işi değil mi?” diyenlere “Erkek işiyse sen kazansaydın!”  diye içimden sitemlerimi de anlatmak isterim.

Bunlar bende iz bırakan birkaç olay belki. Ama alıştığımız için normalleşen sorunlar hayatımızın merkezinde. Her gün insanlıkdışı şartlarda toplu taşıma araçları kullanıyoruz. Her gün eve geç(!) dönememe sorunu yaşıyoruz. Zamanımızı verimli kullanamıyoruz. Dışarıda geçireceğimiz birkaç saatte "geç oldu mu, az kaldı, babam aradı, ha gidiyorum, ha gideceğim" diye geçirdiğimiz zamanın da tadına varamadan eve dönüyoruz. Her gün sokakta adımlarımızın sıklaştığı yerlerden geçiyoruz. Her gün her gün kadın şiddetiyle ilgili bir habere, ardından örümcek beyinlerin düşüncelerine katlanıyoruz.

Ben ne anlatırsam anlatayım Özgecan’ın yaşadıklarını ne anlatabilirim ne anlayabilirim. Anlayacağım tek şey Özgecan'ın minibüste tek kaldığında hissettikleri olabilir. Yaşadıklarım, Özgecan'ın minibüsün yoldan saptığındaki korkusunun yanında bile devede kulak kalır. Hele sonrasında gelen acı ve dehşet... Anlayamam ama her geçen gün anlama ihtimalim artıyor.

Özgecan tek değildi ama son olması için elimizden geleni yapmalıyız. Medet umduğumuz hükümet bir şey yapacak olsaydı 2002'de N.Ç.'nin tecavüzcülerine yapardı. Medet umduğumuz devletler bir şey yapacak olsaydı kadın hakları tüm dünyada yıllardır kan dökülerek kazanılmazdı. Medet umduğumuz devlet, tecavüzcü ise kimden medet umuyoruz!

Marksizm bize çözümün önerilenlerden daha derinlerde olduğunu öğretti. Tüm kadınları Özgecan ve gün yüzünde olan ama ilk defa bu kadar şiddetle gözlerine sokabildiğimiz sorunlarımız için esas kimliğimiz işçi sınıfı merkezli mücadeleye çağırıyorum!

Yazımı New York’ta 128 kadın işçinin bir fabrikada yanarak can vermesinin ardından yazılan şiirden bir kısım ile bitirmek istiyorum:

Yürüyoruz yürüyoruz, erkekler için de yürüyoruz

Çünkü hâlâ bizim oğullarımızdır onlar

Ve biz hâlâ analık ederiz onlara

En zorlu iş, en ağır ekmek

Ve çalışmak doğuştan mezara dek

Ve böyle sürüp gitsin istemiyoruz

Yaşamak için ekmek

Ruhumuz için gül istiyoruz!

İstanbul Üniversitesinden İMD'li bir öğrenci

Direnişin İlk Ateşi: Metal Grevi

Bugün, 29 Ocak 2015, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte 22 fabrikadaki metal işçileri birer birer grev pankartını astı. Davulla, zurnayla, coşkuyla ve sloganlarla direnişe adım atıldı. Fabrikalardan çıkıp merkezlerde (Gebze’de) buluşan işçiler, grevin ilk gününü taçlandırdılar.

Bende bir metal işçisi olarak çok heyecanlandım. Çok değil daha geçen yaz, işyerinde sendikal örgütlenme çalışması yapmış, ancak başarılı olamamıştık. Bizim çalıştığımız fabrikada o günden bugüne örgütsüz kalmış işçiler olarak çok bir şey değişmedi. Sömürü ve baskı devam ediyor ve eğer örgütlenemezsek, bugün de yarın da bu durum böyle devam edecek. Ancak sendikalı örgütlü işçilerin, bu başkaldırısı bizi doğal olarak heyecanlandırdı. Bu başkaldırının kazanımla sonuçlanması bizim gibi sendikal örgütlenme çalışması yapan arkadaşların elini güçlendirecek ve böylece hepimizin söyleyecek daha çok şeyinin olmasını sağlayacaktır.

Hani Lenin’in dediği gibi “Grev ve direnişler işçi sınıfının okuludur." Bu okuldan öğrendiğimiz deneyimleri fabrikalarda paylaşacağız. Okula gitmeden öğrenmenin kolay olmadığını herkes bilir. Onun için yapabildiğimiz kadar hem iş hem de öğrenci arkadaşımızı (aslında gelebilen herkesi), kolundan tutup bu grev ve direniş okuluna götürmeliyiz. Şu soğuk kış günlerinde, varillerde yakılan grev ateşi etrafında yapılan derslere katılmak hepimizin görevi.

Bekleyin, bu direnişin ilk ateşi daha… Devamı gelecek!

İstanbul’dan İMD’li bir metal işçisi

BU GREV BİZİM!

Bugün 29 Ocak! Bugün Birleşik Metal-İş üyesi on beş bine yakın emekçi greve çıktı. MESS’in grevi baltalamak ve grev kırıcılığı yapmak için 8 fabrikada yaptığı “grev oylaması” patronları için büyük bir hezimete dönüştü, MESS sandığa gömüldü.

Mezun olduktan sonra bu sektörde çalışacak bir üniversite öğrencisi olarak, bu grevin hepimizin grevi olduğunu hatırlatarak, tüm işçileri ve işçi adaylarını metal işçisinin yanında olmaya davet ediyorum. İşçilerin bizden istediği salt dayanışma açıklamaları değildir. Bu grev ile birleşmemizi, taleplerimizi kendi talepleri ile birleştirmemizi bekliyorlar.

Mevcut demokrasinin en çok genişlediği zamanların işçi sınıfının en örgütlü ve en fazla hareket halinde olduğu zamanlarda olduğunu bilmeliyiz. Ne zaman işçi örgütleri dağıtılmış, emek örgütleri zayıflamışsa tersine demokrasi gerilemeye ve devlet zulmü artmaya başlamıştır.

İşte tüm bunlar için bugün, metal işçilerine destek olmaya ve birlikte direnmeye EJOT TEZMAK adlı çelik fabrikasına gittik. Sabah grev halayı ile başlayan grev sonraki saatlerde sohbetlerle devam etti. Sınıf dayanışması sloganları ile direnişlerinin 95. gününde olan Ülker işçileri ziyarete geldi. Bu sınıf dayanışması ile bizi yönetenler, patronlar baştan kaybetti. Sonra işçilerle grevin başarılı olabilmesi için neler yapmamız gerektiğini konuştuk. Bugün teoride öğrendiklerimizi, kitaplarda okuduklarımızı, bizlerin asıl okulu olan direnişlerde bizzat yaşayarak gördük. İşçilere veda ederken grev çadırında işçiler coşkulu ve kararlı bir şekilde grevlerini devam ettiriyorlardı. Grev süresince İMD olarak metal işçileri ile direneceğimizi söyleyerek, bugün-yarın her zaman direnen metal işçilerinin yanlarında olacağımızı söyleyerek veda ettik.

Bugün başlayan grev bizi bir kez daha uyandırmalı ve şalterler indikçe meydanlar dolmalı, sınıflar ve amfiler boşalmalı. Metal işçisi yalnız bırakılmamalı. Çünkü onların grevi bizim grevimiz, hakları hepimizin hakları. Metal işçisi kazanınca biz de kazanacağız.

Bu grev bizim!

Dokuz Eylül Üniversitesinden İMD’li Bir Öğrenci

Nestle İşçileri İsviçre Büyükelçiliği'ne Çağırıyor!

Patron ve hükümet yanlısı Hak-İş'e bağlı Öz Gıda-İş'ten ayrılıp, Tek Gıda-İş sendikasına üye oldukları için patron-sendika işbirliğiyle işten çıkarılan Nestle işçilerinin direnişleri 6. ayına yaklaşıyor. Daha önde işçilerden gelen 2 mektubu yayınlamıştık. 

Şimdi de 10 Aralık'ta İsviçre Büyükelçiliği önünde basın açıklaması yapacak olan işçilerden gelen mektubu yayınlıyoruz.

160 gün önce tazminatsız, ihbarsız hatta işsizlik maaşını alamayacak şekilde, işçi ve işveren ortaklığıyla işten çıkarıldık. Geçim sıkıntısından hepimiz mağdur durumdayız. Hiç suçumuz yok ki! Durumu ispatlayan, disiplin tutanaklarımızın olmayışıdır. İşveren mahkemeye tutanağı sunamıyor çünkü, çıkışımızda disiplin kurulu oluşturulmadı. Tek isteğimiz koşulsuz bir şekilde işimize geri dönmek. Direnişimiz nasıl ilk günden bu yana aralıksız devam ediyorsa, aynen böyle devam edecektir. Tüm emek dostlarını 10 Aralık’ta Ankara’ya, İsviçre Büyükelçiliği önüne davet ediyoruz. Bizlerin inancı tam! İşimize geri döneceğiz.

İşverenin yalakası Öz Gıda-İş sendikası bizi bu hale getirdi. Yıllarca aidat ödedik, bir gün bile yanımızda olmadılar. Sendika yöneticileri bile neredeyse bizim ise geri alınmamıza karşı, çünkü, Öz Gıda-İş, işçi katili hükümeti destekleyen bir sendika.

Kar, kış, kıyamet, yağmur çamur hiçbir şey bizi durduramaz. Eylemlerimiz direnişlerimiz ekmek kavgamız ne pahasına olursa olsun işimize dönmediğimiz sürece bitmeyecektir. 

Türkiye’ deki tüm işçi kardeşlerimiz bizi desteklesin. Bugün biz kazanırsak sadece biz kazanmayacağız, diğer işçi kardeşlerimize de örnek olmuş olacağız.

İşveren kesimi böylelikle işçi kıyımına kolay kolay cesaret edemeyecektir.

Yasasın sınıf dayanışması!

Ülker İşçileri Sendika Hakkı İçin Direniyor!

Dünya gıda devleri arasında yer alan ÜLKER, işçilerin kendi iradeleriyle sendika seçme hakkına tahammül edemiyor. Topkapı’da bulunan fabrikada Hak-İş’e bağlı Öz Gıda-İş Sendikası yıllardır örgütlü olmasına rağmen bir sendika gibi davranmamakta, patron vekili gibi hareket etmekte. İşyerindeki sorunların çözümünde ve işçilerin patron saldırıları konusundaki şikayetlerinde işçilerin örgütlü gücü olarak mücadele etmek yerine ÜLKER patronunun isteklerini dayatmasında bir araç olarak kullandığı Öz Gıda İş’ten ayrılan dokuz işçi 27 Ekim Pazartesi günü DİSK’e bağlı Gıda-İş Sendikası’na üye oldular. Bunun hemen ardından işten atılan işçiler 28 Ekim itibariyle kapının önündeki direnişlerini başlattılar.

               

ÜLKER patronu içeride çalışan işçilerin direnişteki sınıf kardeşlerinden uzak durması için her yolu deniyor. Hem fabrikanın içinde yaydığı yalanlar hem de mola saatlerinde dışarı çıkmaları engelleme gibi yöntemlerle içerideki işçileri direnişten uzak tutmaya çalışıyor.

Ancak direnişteki işçiler yıllardır gasp edilen hakları ve sendika seçme özgürlükleri için direnmeye kararlı. Direniş çadırı mesai saatleri içerisinde kapının önünde ve tüm sınıf dostlarını dayanışmaya davet ediyorlar.

              

Zafer patron ve sarı sendika baskılarına karşı direnen ÜLKER işçilerinin olacak!

Yaşasın sınıf dayanışması!

İşçilerin birliği sermayeyi yenecek!

                                                                                                    İstanbul'dan İMD'li bir işçi